Geloven

  • Planten en begieten in het leven van kinderen

Als je het niet meer ziet zitten

Date: maart 21, 2015 Author: Amanda Categories: Geloven, Uitgelicht 4

 
Samen drinken we koffie.
We zwijgen allebei.
Wat valt er nog te zeggen?
Manlief is thuisgekomen met verdrietig nieuws.
Na al die jaren zou het moeten wennen,
maar toch doet dat het niet.
Vooral als het dichtbij komt;
als de man of vrouw een leeftijdsgenoot was,
kinderen of een echtgenoot(e) heeft achtergelaten.
Dan zijn we even stil.
Wanhoop en verdriet als iemand geen uitweg meer ziet,
daardoor het recht in eigen hand neemt en
zichzelf van het leven beroofd.
 
Mijn man komt het tegen in zijn werk.
Vooral als de blaadjes van de bomen vallen
of juist als ze er weer aankomen.
Zoals nu.
 
Wat kan het soms donker zijn.
zo donker dat het licht niet meer gezien kan worden,
zo koud dat liefde niet meer gevoeld wordt,
het dal zo diep dat menselijkerwijs gesproken
uitkomst onmogelijk lijkt.
 
Een Psalmist schreef eens:
Wat buigt u zich neer, mijn ziel, en wat bent u onrustig in mij? (Ps 42 en 43)
 
Uit deze vraag blijkt dat hij wist dat zijn gevoelens en gedachten niet klopten met de werkelijkheid.
Hij wist dat wie hoopt op de levende God het duister,
de onrust, eenzaamheid en angst ongegrond zijn.
Al kan het zo gevoeld worden,
het is niet waar en het klopt niet.
Daarom volgt die aansporing:
 
Hoop op God, want ik zal Hem weer loven;
Hij is de volkomen verlossing van mijn aangezicht en mijn God.

 
Alleen wachten is zo moeilijk als je middenin het dal zit.
Wat zijn medegelovigen dan belangrijk.
Die samen met jou willen wachten.
Niet goedkoop een klopje op de schouder of goedbedoelde adviezen.
Maar in iemands lijden zijn.
Durf ik dat?
 
Ik bedoel niet dat het een last wordt dat jezelf meedraagt en naar beneden trekt.
Ik bedoel dat als één lid van lichaam lijdt alle leden lijden.
Dat gaat best ver.
Dat kost je wat.
 
Ooit las ik eens van een vrouw die telkens als ze voor haar eigen nood bad
ook bad voor die andere broeder of zuster in de wereld die in precies dezelfde nood zat.
Omdat zij wist: ik ben niet de enige…
 
Dat wil ik voor mijzelf onthouden.
Wat zal het dan een feest zijn in de hemel.
Samen Jezus loven en prijzen hoe Hijzelf ook op die manier
voor Zijn Lichaam op aarde geeft gezorgd.
Door broeders en zusters voor elkaar een gebed op het hart te leggen.
 
Ik kijk op van mijn koffie en kijk manlief aan.
Wij kunnen bidden voor hen die het moeilijk hebben,
voor hen die dreigen te vallen,
onze broers en zussen in Christus
en zij die dat niet zijn…..
 
Dat laatste raakt mijn hart.
Als zij die Jezus niet hebben willen (er)kennen
zo voor de levende God komen te staan.
Hij Die liefde is, maar ook rechtvaardig.
Als zij komen te sterven,
voor de eeuwigheid verloren….
Dat laat mij niet koud.
 
Een beetje een deprimerende blog lijkt dit wel.
Maar lijden en beproeving hoort bij het leven.
Ook bij het leven van de christen.
Onlangs las ik daar nog een interessante studie over.
 
Over een paar week staan wij stil bij Pasen.
Hoe zouden de discipelen zich gevoeld hebben
toen Jezus stierf aan het kruis?
Verdrietig, verslagen, misschien wanhopig?
En toch……
dwars door de dood heen is de
zaligmakende genade van God verschenen
aan alle mensen (Tit 2:13).
Jezus Christus is onze hoop!
Of je het nu kunt voelen of niet,
want Gods Woord is gelukkig gebaseerd op feiten.
 
En voor wie het nu even niet kan voelen of zien.
Hieronder een gedicht.
Ooit kreeg ik dit.
Het raakte mijn hart, zo diep vanbinnen.
Nu wil ik het graag doorgeven:

 
Ook als het koud is in je hart,
en je geen warmte kan uitstralen.
Ook als je denken je verwart
en je moet gaan door diepe dalen.
 
Ook als je niet anders dan zorgen ziet,
en als je alleen moet door de dagen
Ook als je eenzaam je verdriet,
en onbegrepen pijn moet dragen.
 
Ook als je zelf geen woorden vindt,
voor je onmoedige gedachten,
Ook dan zoekt God Zijn moede kind!
Dat klein en stil op Hem blijft wachten.
 
en wie zichzelf zo machteloos
zo moe voelt en zo vol zorgen
die troost Hij, zo een moeder troost
die houdt Hij in Zijn hart geborgen.

 
 
 

Tags: ,

4 Berichten: "Als je het niet meer ziet zitten"

  1. Published by: Amanda Date: 24 maart 2015

    Beantwoorden

    Dank jullie wel voor jullie reactie.
    Fijn om te lezen.

  2. Published by: catharina Date: 22 maart 2015

    Beantwoorden

    Heel veel sterkte! Wat een verdriet is er op de wereld, in onze nabijheid.
    God blijft de Trooster, je hebt een mooie blog geschreven!

  3. Published by: Ariëlla Date: 21 maart 2015

    Beantwoorden

    Een aangrijpende blog. Ik vind zulke dingen echt zo erg.

    Maar dat wat je schrijft over die vrouw die voor haar eigen nood bidt en tegelijk voor mensen met dezelfde nood, dat vind ik heel mooi. Ga ik overnemen. Dank je wel.

  4. Published by: Petra N Date: 21 maart 2015

    Beantwoorden

    Joh, wat intens verdrietig.
    Wat heb je het intens en echt geschreven. Als ik het lees, lijkt het even of ik erbij zit, en ook stil mn koffie mee drink.

    Veel sterkte!
    Liefs

Verstuur bericht

*